Very Bad Denkacademie

Woensdag 27 Februari verschijnt in de Volkskrant een artikel in de serie: ‘ABC van denkfouten’. Het doel lijkt te zijn om irrationeel gedrag aan de kaak te stellen. Irrationeel gedrag gevoed door wraakgevoel. De auteur is directeur van De Argumentenfabriek Denkacademie. Dus las ik het met interesse: het gebrek aan redeneervermogen, resulterend in verdomming, staat hoog op mijn hobby-lijst.

De casus is: twee Amerikaanse Consultants komen om 2 uur in de nacht bij hun hotel aan. Helaas is de kamer reeds vergeven.(Jammergenoeg vermeldt het artikel niet of de twee een met een creditcard gegarandeerde reservering hadden of niet. Deze essentiële informatie ontbreekt; kan natuurlijk niet). Afijn de twee worden gedumpt in een ander hotel en besluiten tot een ‘wraakactie’: ze maken en verspreiden een mooie power point met de prachttitel “Yours is a Very Bad Hotel”. Naast de manager krijgen vele duizenden deze PP te zien: de uitdrukking “Yours is a Very Bad Hotel” wordt een gevleugelde uitdrukking.

Volgens de directeur van de Denkacademie is dit een voorbeeld van irrationeel gedrag. Ja, u leest het goed. Het argument: ‘de geïnvesteerde tijd en moeite staan niet in verhouding tot het resultaat’. Pardon? De schrijfster mist klaarblijkelijk de ervaring: je komt doodmoe midden in de nacht aan, in een goed bekend staand hotel, en je kamer is weggegeven. Dat kan natuurlijk onder geen enkele voorwaarde. De twee consultants weten dat je niet veel kunt in zo’n geval. Ja een gratis nacht en een fles wijn als je geluk hebt. Maar dat is natuurlijk waar het hotel ook vanuit gaat. Niet eens een rimpeling in de bedrijfsvoering.

Nee, de twee consultants hebben gelukkig geen cursus gevolgd in de ArgumentenFabriek/Denkacademie. Zij denken veel meer bevrediging te krijgen uit een meer creatieve oplossing: een PP. Niet alleen kun je zo de opgekropte woede op een creatieve manier kwijt, maar je weet dat de manager dit nu niet meer als een ‘rimpeling’ ervaart. En de grote hotelketen ook niet.

Wat een heerlijk gevoel: een creative oprisping, een titel die een slogan wordt, duizenden lezers, artikeltje in de Volkskrant, en de keten echt pijn gedaan. Irrationeel gedrag: al hadden ze er nog een week aan moeten sleutelen, dan nog was het een zeer rationele actie. En een geslaagde. Al was het alleen maar omdat de Denkacademie er zo’n dom artikeltje over schrijft.

Het slot van het artikeltje luidt als volgt:

‘Ten slotte: bijna aan het eind van dit ABC herkent u vast een andere denkfout van de twee zakenreizigers. Op basis van één ervaring, met één nachtportier, besloten ze de hele hotelketen in de ban te doen. Een overhaaste generalisatie heet dat in de argumentenleer”

Ja, zo’n voorzet voor open doel is niet te missen. Juist het feit dat dit hotel een onderdeel van een grote keten is, maakt het uitnodigend voor wraak. Je kiest namelijk zo’n keten omdat je denkt dat er overal, altijd dezelfde kwaliteit is. Er is dus geen sprake van ‘overhaaste generalisatie’ maar van een zeer wel uitgedachte originele, creatieve, logische reactie. Die naast rationeel ook origineel is.

U herkent aan het eind van dit stukje een grote denkfout van de schrijfster/directeur van de Argumentenfabriek: op basis van haar eigen beperkte denkraam is ze niet in staat een logisch verhaal te schrijven. Yours is a Very Bad Thinkacademy.

Jonge Ouder Academie Website in de lucht

Jonge kinderen zijn geweldig goede onderzoekers. De natuurlijke verwondering en nieuwsgierigheid van jonge kinderen vormen daarbij het uitgangspunt. Voor de speelse ontwikkeling van deze talenten is een voorwaarde dat ouders oog hebben voor deze aspecten. Speciaal voor ouders met kinderen in de leeftijd van 3 tot 6 jaar organiseert de Jonge Ouder Academie een serie van drie bijeenkomsten.

Lees meer op – http://jongeouderacademie.nl

Onderwijs Graaiers

Het was weer zover: een lange lijst van veelverdieners, betaald met ons geld. Even gekeken hoe het zit bij onderwijs. Interessant omdat je daar verwacht dat mensen ook nog enig idealisme hebben. Toch? Om te beginnen de SG (Secretaris Generaal) van OCW zelf. Doet het leuk met ruim 186K in 2011. Toegegeven; dat was in 2010 nog  194 K. Dus de versobering slaat hier in alle hevigheid toe. Maar een adviseur van OCW (met de letters DUO achter zijn functie) moet wel fantastische adviezen geven: die waren in 2011 223 K waard. Dienst Uitvoering Onderwijs, dat is waar DUO voor staat. Dacht dat docenten dat deden, maar dan voor een relatief schijntje.

En dan ons welbekende TNO. U kent de afkorting vast wel: Nederlandse Organisatie voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek. Ik citeer met verbazing: drie directeuren, twee stafdirecteuren, een voorzitter van de Raad van Bestuur, en twee leden Raad van Bestuur: allemaal rond de twee ton. Natuurlijk, de voorzitter van de Raad van Bestuur van het CITO heeft flink wat salaris ingeleverd: van  140 K naar een luttele 127 K in 2011. Om maar te zwijgen over de directeur van SURF: een schamele 188 K, terwijl het salaris in 2010 nog ruim 3 ton was. Ook de directeur van KennisNet heeft kennis van nette salarissen: 197 k in 2011. Ter verdediging moet vermeld worden dat dat toch 4 K minder is dan het jaar ervoor.

Bezuinigen op Onderwijs? De mogelijkheden lijken onbeperkt. De lijst wemelt van Directeuren, leden Raad van Bestuur, Hoogleraren, Decanen en nog veel meer. Hier en daar lijkt enige bescheidenheid op haar plaats. Tenslotte nog een beroepskeuzeadviseurstip: mocht U nog studenten hebben die niet precies weten wat ze willen gaan doen, later? Wordt luchtverkeersleider: er staan er maar liefst vijfenzeventig (75) op de lijst. Allemaal goed voor 2 ton per jaar. Maar dat komt natuurlijk omdat ze zo’n goede senior consultant hebben: die krijgt 4,5 ton.

Kent U het verhaal van die school die geen plus lessen meer kan geven omdat er bezuinigd moet worden?

Hoge Nood

Al weer jaren geleden mocht ik optreden samen met Flip de Beer. Prachtige beelden aan het eind. Heel leuke ervaring, en nog steeds in de klas vertoond.

http://www.schooltv.nl/beeldbank/clip/20090709_flipindeluchtballon01

 

 

De Wereld Verdomt Door

DWDD heeft het moeilijk de laatste tijd: of het nou een lief vogeltje is dat smakelijk wordt gebraden, of een vermakelijke professor die de presentator kastijdt zonder ook maar iets uit te leggen (je zou zeggen dat het daar toch om ging), of een Giel Beelen die zijn vak verdedigt. Dit naar aanleiding van de ‘ontzettend goeie grap’ die twee DJ”s uit Australië hadden uitgehaald met een onnozele mevrouw die toevallig als baan heeft: de telefoon opnemen. Volgens Giel kon het niet anders dan dat die mevrouw ook nog andere problemen had. Anders pleeg je geen zelfmoord.

De betreffende mevrouw komt uit een cultuur waarbij dit soort fouten als onvergeeflijk wordt beschouwd. Onvergeeflijk. En alhoewel het niet duidelijk is of dit de aanleiding voor zelfdoding is, maakt dat voor Giel niets uit. Goede grap, en ze moet ook andere problemen gehad hebben, anders doe je dat niet. Giel is er trots op dat hij ten koste van allerlei mensen die zich van geen kwaad bewust zijn, voor lul te zetten. En niet in zijn privé sfeer, maar op de radio. Inclusief zijn eigen vader. Hij vind het mooi dat het in Nederland nog kan dat je niet hoeft te zeggen dat het op de rechtstreekse radio is. “Dat kan gelukkig in Nederland!” zegt hij enthousiast. Helaas, Giel, dit kan niet, maar in jou beperkte denkraam is het toegestaan om mensen voor lul te zetten om zelf ‘mooie’ radio te maken. Het is het geheim van je succes.

Je zou het normvervaging kunnen noemen. Een goede presentator heeft het niet nodig. Als je succes gebaseerd is op de gebruikmaking van ‘normvervaging’ moet je niet versteld staan dat die normvervaging een steeds grotere vorm aanneemt in Nederland. Niet alleen op een voetbalveld.

Weer & Wind

Hongerig naar het nieuwe onderwerp druppelen de leerlingen van de onderbouw binnen. Het onderwerp staat al op het scherm: WEER & WIND. Dat lijkt wel leuk. Maar ze worden gelijk al op het verkeerde been gezet: we gaan het eerst hebben over HOOG & LAAG, en dan vooral in relatie tot de bergen en dalen in de natuur. Als inleiding wordt een klien videootje getoond van Mount Kinabalu, een prachtige berg in Sabah, Maleisië. Sabah is niet erg bekend bij veel volwassenen (het is een deel van Kalimantan, voorheen Borneo) en al helemaal niet bij jonge kinderen. Dat maakt het alleen maar spannender.

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=pWTq4WBh264&feature=fvsr

Mount Kinabalu is populair en mooi om verschillende redenen: je krijgt bij een beklimming zo beetje alle klimaatzones te zien: beneden tropisch regenwoud, boven een kale rots, met twee toppen boven 4000 meter. Een andere reden is de relatief makkelijke klim naar boven. Tenslotte: het schitterende uitzicht vanaf de top bij zonsopgang: je hebt de Philipijnen aan je voeten.

Het is handig om eerst maar eens een kaart te bekijken met daarop de route. Dat doen we dan ook in de groep:

 

 

http://mappery.com/map-of/Mt-Kinabalu-Trail-map

Zo’n kaart maakt veel los, vooral als het oog valt op de getalletjes 10 000, 10 500, 11 000 enzovoorts. “Zo zie je dat je omhoog gaat”, valt al gauw. Moet je natuurlijk wel even vertellen dat het hier om de hoogte in voeten gaat. Gelijk maar even het ezelsbruggetje erbij: voeten maal drie geeft meters, en omgekeerd. De twee bergpieken worden al snel gezien: de hoogste, Low’s Peak, meet 13 455 feet. Gelijk even controleren of het ezelsbruggetje enigszins klopt; op de kaart staat dat 13 455 feet gelijk is aan 4101 meter. 13 455  :  3  = 4485 meter. Flink meer, maar qua orde van grote in orde.

Ook de jonge kinderen (vanaf 6 jaar) zien heel snel het verband tussen hoogtelijnen die dicht bij elkaar liggen en steilheid van de klim. Geen kunst aan. Grote getallen, gekoppeld aan het wiskundig begrip helling of steilheid? Geen probleem.

Vervolgens passeren een paar mooie plaatjes in de PowerPoint. Ze tonen het verband tussen de drie dimensionale wereld en hoe die zelfde wereld met hoogtelijnen tot leven gebracht kan worden. Eén daar van laat een zij-en bovenaanzicht zien van een berg:

 

 

http://www.nrcan.gc.ca/earth-sciences/geography-boundary/mapping/topographic-mapping/10131

Het is toch wel opmerkelijk dat ook de jonge kinderen zo makkelijk met allerlei begrippen kunnen omgaan in deze haast tastbare context. Dat wordt straks nog spannend als we naar Hoge en Lage drukgebieden gaan. Die zijn toch een stuk minder tastbaar. Maar de gevolgen kunnen wel erg fysiek gevoeld worden.

Na uitgebreide discussies over hoogtelijnen, hellingen, steile en minder steile routes op kaarten, aan de hand van die hoogtelijnen, is het tijd voor een uitdaging. Ze krijgen een kaartje met hoogtegetallen, en de vraag is of ze er hoogtelijnen in kunnen tekenen. Lijkt eenvoudig, toch:

 

Met groot enthousiasme, gepaard gaande aan een zekere onderschatting, gaan de leerlingen aan de slag en komen dan o.a. tot deze kaart:

 

 

Al snel zien een aantal leerlingen dat het snijden van hoogtelijnen niet kan: ”want dan heb je punt met twee hoogtes”. Dat gaat dus niet. Alhoewel de volgende ‘oplossing’ ook niet perfect is, is het totaal beeld al aardig wat het moet zijn:

 

 

Het was weer een prachtige les. Het gaat te ver om te zeggen dat we functies van twee variabelen hebben geïntroduceerd. Maar dat de kinderen heel leuk met wiskunde zijn bezig geweest, al is het maar in het voorportaal, is toch weer mooi meegenomen. Bij ieder punt in het vlak (met coördinaten) wordt een hoogte toegevoegd. En dat gaan we verder uitbouwen in een meer abstracte context: het weer. Daarover de volgende keer.

De Maya’s rekenen verder

 

De onderbouw kinderen komen stralend en huppelend de zaal in: leuk, weer Maya’s! Maar ja, was er nog wel wat blijven hangen van de vorige keer? Gewoon eens vragen. Dat was wel nodig, want er waren enkele nieuwe kinderen bij gekomen. Dus lieten we een vrijwilliger het 20 tallig getalsysteem van de Maya’s nog een keertje uitleggen. Opvallend was daarbij dat het principe van grote-passen-snel-thuis werd gehanteerd; het werd duidelijk een opbrengstgerichte les. Heel leuk om dat aan te zien, kinderen vanaf groep 3.

Daan, die het even uitlegde, had de volgende tekening van 99 gemaakt;

Hij deed het met een jaloersmakend gemak. Vandaar nog maar even terug naar dit getal, met maar liefst vier ‘verdiepingen’:

Dat is dus een fluitje van een cent:

En dat deze leerlingen nauwelijks grote getallen in de rekenles hebben gezien, lijkt hun nauwelijks te deren. De grote getallen schallen door het lokaal. De leerkracht en ik kijken elkaar met glimmende ogen aan.

Maar ja, nu de wat lastiger kant: hoe kan je onze getallen nu herschrijven in Maya notatie? Het getal dat ze willen is 719. En al heel snel wordt opgemerkt dat je van de bovenste verdieping naar beneden moet: eerst kijken hoeveel 400 ’s erin gaan ( duidelijk maar 1), vervolgens houd je 319 over. Daar past 20 maximaal 15 keer in, op het nippertje, maar toch: een heel volle verdieping. Dan hou je nog 19 over: weer en volle bak, op het laagste niveau:

De bovenbouw groep is flink uitgebreid, dus ook hier even een leerling exposé omtrent het talsysteem. Daarna de grote uitdaging: de Maya kalender. De Maya’s hebben heel goed nagedacht over hun kalender. Met de leerlingen stonden we even stil bij onze kalender: dag, 7 dagen in een week (waarom 7, we hebben toch een tientallig systeem?), 52 weken in een jaar (52 ???), ongeveer 30 dagen in een maand, ongeveer 365 dagen in een jaar. Wat een waardeloos systeem, wat een rare structuur! De Maya’s wilden graag dicht bij hun telsysteem blijven, maar ook het ‘bioritme’ van de aarde volgen. Dus een dag (kin) is een dag, dan 20 (natuurlijk!) dagen in de maand (uinal), en liefst 20 maal 20 dagen in een jaar. Maar dat was ze te gek, dus dan maar 18 maal 20 dagen in een jaar of 18 maanden in een jaar(tun). En dan hadden ze nog 5 ‘extra’ dagen. Dan heb je mooi 365 dagen. Daarna werd gewoon weer de 20 factor gehanteerd: 20 jaar (katun) is 20 maal 360 dagen, dus 72000 dagen, en een baktun is weer 20 keer zo groot (144000).

Ze vinden het fascinerend. En moeilijk. Maar uitdagend. De rest van de les gaan ze ontcijferen op welke dag Vogel-Jaguaar streed met zijn vijand Juweel-Schedel:

 Het bleek dag 1412661 te zijn. Maar goed, dit was dan ook de bovenbouw. En er parelden zweetdruppels op sommige hoofden.

Verdomming op hoog niveau: 228 doden

Vliegen is fantastisch: je drukt de gashendel in, je kijkt goed naar de snelheid. Dan op het gepaste moment, trek je lichtjes aan de stuurknuppel, en ja, de neus richt zich op, en ineens voel je de wielen het contact met het beton verliezen. Je vliegt. Zelf. Je ruikt het, je voelt, het, je scant de instrumenten of alles nog goed gaat. Meestal wel, gelukkig. Je snelheid is heel belangrijk: te langzaam en je gaat onderuit. Te snel, en je zou zomaar een vleugel kunnen verliezen. De hoogte is meer van juridisch belang: te laag, of te hoog een de Luchtvaartpolitie zet je zomaar op de bon. Na verloop van talloos vele jaren word je langzaam maar zeker één met het vliegtuig: je voelt dat de snelheid goed is, je blijft vrij achteloos op de goede hoogte, en de kompaskoers geeft aan dat je doelgericht vliegt.

Mooie tijden, in de lucht. En je moet echt oppassen dat je zelfs in ons piepkleine landje niet verdwaalt. Maar veel van deze zaken zijn achterhaald: de tomtom heeft in extreme vorm haar plaats gevonden in de luchtvaart. Vliegen gaat steeds meer lijken op de flight-simulator. Het vliegen, vooral op de grote luchtreuzen, wordt steeds veiliger met name door de computersystemen. Ik had ooit eens het voorrecht om in de cockpit van een Jumbo de vlucht van Schiphol naar Chicago mee te mogen vliegen. Of, beter gezegd: om te kijken hoe de computer ons naar Chicago vloog. Mooie computerlanding, daar niet van. Maar wat was ik blij dat ik wiskunde was gaan studeren in plaats van piloot te worden. Daardoor leerde ik nog klassiek vliegen: ronde klokken, veel informatie, constant uit je doppen kijken, de instrumenten scannen, de luchtjes ruiken (hé, wat ruik ik daar?). Dat was mijn idee van vliegen. Soms zelfs met de cockpit open: de wind deed mijn toenmalige krullen van opwinding dansen.

Een goede kennis vliegt als gezagvoerder op een Jumbo. Ik vroeg hem of hij vliegen ook als hobby zag. Nee, natuurlijk niet, was zijn antwoord: het betaalt goed en je hoeft eigenlijk niet veel te doen. Klopt, als alles goed gaat. Soms gaat het fout. Niet door de computer, maar door mensen, die aan verschillende kanten van het spectrum, ‘dom’ waren.

Het is 31 Mei 2009. De Air France Airbus Flight 447 bevindt zich op 35.000 voet, ruim 11 km hoog, boven de Atlantische Oceaan. Beetje turbulentie, dus de riemen vast. Onverwacht ziet de tweede piloot wat hij nog nooit heeft gezien: het toestel heeft de neus naar boven, 15 graden, maar het toestel daalt razendsnel: 3 km/minuut (!). De computers hadden, blijkt later, ‘ontdekt’ dat de snelheid afnam, en daarom gas gegeven, en toen dat niet hielp, de neus naar boven gestuurd. De piloot schrok zich te pletter: dit kan helemaal niet, en toen zei de computer ook nog: ik stop ermee, doe jij het maar (vertaling enigszins vrij). Wat nu?!

De piloot reageerde, zoals inmiddels al drie keer is gebeurd in soortgelijke gevallen, met trekken aan het stuur. Want met 3 km/minuut naar beneden gaan is ook niet alles. Fatale fout. Beginners fout. Als een vliegtuig ophoudt met vliegen omdat de snelheid te laag is geworden, moet je de neus naar beneden drukken: dat neemt de snelheid toe, en gaat het vliegtuig weer vliegen. Maar ja, deze merkwaardige serie ontwikkelingen zitten helaas niet in de flight simulator. En ook niet in de training.

Zoals de oude knarren onder de vliegeniers zeggen: de piloten waren gewoon vergeten te vliegen, en probeerden tevergeefs de computers te begrijpen. U kent de afloop: de vliegers bleven de neus drie en een halve minuut optrekken en 228 mensen kwamen om.

Deskundigen verbazen zich nog steeds over dit ongeluk. Omdat het allemaal heel simpel is. Door een defect aan het snelheid meetinstrument kwam daar ijs in te zitten, en werd de door de computer waargenomen snelheid steeds lager. Dus de computer denkt dat er maatregelen moeten worden genomen: meer gas, en later: de neus optrekken. Maar toen dat niet hielp (de snelheid bleef teruglopen) gaf hij het op: bekijk het zelf maar. Als het dag was geweest had die piloot gezien dat er volstrekt niets aan de hand was: neusje naar beneden, gas wat terug, en op naar Parijs.

Maar ja, het was nacht en de mensen die de software hadden bedacht, hadden hier nou net niet aan gedacht. En de piloten vertrouwden erop dat de computer altijd gelijk heeft. En vergaten de  basisvaardigheden ‘eenvoudig vliegenier’.

Een begenadigd schrijver over de technische aspecten van het vliegen, Peter Garrison, constateert terecht dat een heel simpel instrument dit ongeval had kunnen voorkomen. Dit klokje: de stand van het vliegtuig van de zijkant bekeken, en de baan die de richting van vliegen aangeeft:

 

Iedere piloot ziet dat het vliegtuig in deze stand niet KAN vliegen: de hoek tussen het vliegtuig en de baan is veel te groot. Naar beneden die neus, Klaar.

De programmeurs van Airbus ‘dachten’ dat dit niet kon gebeuren. Dus de computers zeiden abrupt: zoek het maar uit. Maar de piloten hadden geen idee wat er aan de hand was. Want deze situatie zat onvoldoende in de flight simulator, en bovendien zit je dan rustig op de grond.

De mensen die de software ontwikkelden waren dom. De mensen die de piloten hebben opgeleid waren dom. De twee piloten van Air France waren dom. 228 mensen zijn dood.

Alle drie groepen waren experts op hun gebied. Maar de drie expertise gebieden stonden niet met elkaar in een functionele verbinding.

‘Mijn’ hotseknots vliegtuigje heeft tegenwoordig ook tomtom. Ik heb geprotesteerd bij de club. Tevergeefs, dat spreekt.

P.S. Stap rustig in een Airbus. Er is het een en ander veranderd. U weet het toch: als het kalf….

P.P.S.S. U begrijpt dat dit stukje over onderwijs gaat. Progammeur: Ministerie van OC & W. Opleiders: PABO’s; Piloten: Leerkrachten, Slachtoffers: Uw kind. (Let wel: vliegen is nog nooit zo veilig geweest, de conclusie omtrent onderwijs is voor U).

 

Vrijheid en VerDomming: oudjes in het verdomhoekje.


De Politiek, volgens het bekende model.

Tja. De VVD staatssecretaris voor financiën geeft het prominente VVD lid Kees van Dijkhuizen de opdracht om ‘ons’ belastingstelsel door te lichten. Door een miraculeus toeval kwam dit Rapport nog net op tijd uit voor de VVD minister president Mark Rutte, om als schaamlap te dien voor zijn aanstaande draaien betreffende de hypotheek aftrek. Tja, als zo’n gewichtige commissie met zo’n gewichtig rapport komt dan moet je toch wat.

Helaas moet de Heer van Dijkhuizen, Bankier, op de vraag op welke partij hij stemde, het even laten afweten: ”Dit doet er hier niet toe”. De Radio 1 interviewer laat hem er mee weg komen. “Maar die gepensioneerden dan? Worden die niet het kind van de rekening?”. ”Nou dat ligt zo”. De gepensioneerde zijn gewoon te rijk, en om daar wat aan te doen moeten ze i.p.v. 20% belasting maar eens 37% gaan betalen; natuurlijk wordt dit ‘heel geleidelijk’ ingevoerd.

Pensioengelden zijn gelden van ‘ons’, en worden, zonder dat we er enige invloed op kunnen uitoefenen, geïnvesteerd door ‘deskundigen’. Zodat ‘ons’ geld zoveel meer wordt dat je er een mooie ongestoorde oudedag aan beleefd. Daarbij is steeds rekening gehouden met het feit dat je ‘maar’ 20% belasting moet betalen.

Kortom: de belastingen voor gepensioneerden moet vrijwel verdubbeld worden.

 

De werkelijkheid, met een (te) simpel rekenmodel.

Zo zit het: de pensioenen werden de laatste jaren niet of nauwelijks gecorrigeerd voor inflatie: je krijgt dus steeds minder. Ten tweede: wegens wanbeleid bij pensioenfondsen en de politiek krijgen we zelfs kortingen de komende tijd. Nu, ten derde, wordt de belasting vrijwel verdubbeld: van 20 naar 37%.

Laten we dit eens uitrekenen voor de komende dertig jaar, uitgaande van 2000 p/m:

In 30 jaar is die 2000 ongeveer 3600 euro, bij 2% inflatie. Dat zou je moeten krijgen, dus. Maar er is geen inflatiecorrectie: dus blijft het 2000 euro. Dat doet pijn!

Laten we maar geen extra korting doen; die laten we even wegvallen tegenover de mogelijk van een kleine inflatiecorrectie die te verwachten is vanaf over 10 jaar.

Het perspectief voor niet gepensioneerden:

NU:  b.v. 2000, door 2% inflatie over 30 jaar  3600, na aftrek belasting  2880 per maand.

Wel gepensioneerden:

NU:  b.v. 2000, geen inflatiecorrectie, over dertig jaar nog 2000, na aftrek belasting NU: 1600, dan: 1260 euro. Ruim de helft van je geld ben je kwijt. Dank zij onze deskundigen.

Gelukkig maar dat de meeste gepensioneerden die dertig jaar niet zullen halen. O ja, ik ben gepensioneerd, pardon, met emeritaat. Dus al helemaal veel te rijk. Maar het is wel mijn eigen geld dat afgepakt wordt.

Radio 1 verdomt verder

 

Nadat Twan Huys blijk heeft gegeven van een gebrek aan logisch redeneren heeft vandaag, niet echt een verrassing, ook zijn baas de Heer Henk Hagoort daar nog wel een schepje bovenop gedaan. Iedereen heeft kunnen zien wat een leegte dit Holleeder programma heeft opgeleverd, shownieuws, maar dan op lager niveau. De grootste onthulling (volksverheffing!) was het feit dat de heer H. naar de kerk gaat. College Tour: Twan verdomt, en Hagoort vond dat heel goed.

Ook vandaag weer een ander staaltje van verdomming van de publieke omroep. Nu niet een voorbeeld van gebrek aan logisch redeneren, maar van redeneren zonder kennis. Radio 1, tussendemiddag. Over de sprong van de waaghals Baumgartner. Zo sprak de gespreksleider: ”Wie had nu tien jaar geleden kunnen denken dat dit vandaag mogelijk kon zijn?”

Ongelooflijk! Wie zat er in het begeleidingsteam van deze Red Bull piloot? Juist ja, kolonel Joe Kittinger, die al 52 jaar gelden een vrijwel identieke sprong heeft gemaakt. Baumgartner springt nu van 128.000 voet, en Kittinger vanaf 102.000 voet. Met heel wat gebrekkigere apparatuur. En de andere deskundigen die Radio 1 ter zijde stonden spraken van een circusattractie, dan wel een geweldige man. Vroeger heette dit “uit je nek lullen”. Dit heet dus een wereldgebeurtenis in context plaatsen.

Het zou Radio 1 sieren als ze zouden proberen echte journalistiek te bedrijven. Maar wellicht zijn al die mensen bij de publiek omroep wel geen journalisten. Of wellicht overschat ik het niveau van de gemiddelde radio luisteraar of TV kijker. College Tour en Radio 1: de verdomming slaat weer toe. Dit is volksverlakkerij, betaald door mij.