Handelingsgerichte Nachtmerrie

 

Het verschijnsel zal een ieder wel eens zijn overkomen: in de vroege morgenstond badend in het zweet wakker schrikken uit een nachtmerrie. Even een gevoel van verwarring: het was toch niet echt, he?

De meest recente wil ik graag met jullie delen. Hij begon helemaal niet zo gek, eigenlijk. Dromen die ontaarden in nachtmerries. Sterker nog, vaak begint het met een recente leuke ervaring die nog even als een vage herinnering voorbij komt. In dit geval had ik net een lezing gehouden. Ik keek nog even naar de overwegend vrolijke gezichten: ze hadden net weer prachtvoorbeelden van sprankelende kinderen gezien. Tja, daar ga je van dromen.

In mijn droom zag ik een enthousiaste man die vertelde dat het kind centraal moest staan. Prachtig, Mijn droomgrijns verbreedde zich vast. En we moeten uitgaan van wat het kind kan, niet van wat een kind niet kan. In mijn flarden kwam Sir Wilfred weer langs, die dit in de jaren zestig vast niet als eerste had beweerd. Had toen veel indruk gemaakt.

Maar toen werden de flarden langzaamaan wolken, donkere wolken. Ik raakte in verwarring: om dit te kunnen bereiken moeten we de school als een fabriek gaan runnen. Vooral veel systematiek, veel transparantie en bovenal: formulieren invullen.

Ik bereikte nu de fase in de nachtmerrie die echt verschrikkelijk is: je bent piloot van een vliegtuig dat te pletter slaat, of het blijkt dat je tijdens je pracht presentatie geen broek aan hebt. De paniek slaat toe: je handen proberen de edele delen te beschermen, het zweet barst overal los, iedereen kijkt naar je. Het ergste: iedereen doet net of zij het niet zien.

De bevlogen spreker was nu niet meer te stuiten: schema’s en formulieren vlogen door de zaal. Eén woord zette zich vast in mijn hoofd: handelingsplan. Kinderen werden verdrongen door formulieren, schema’s , verwijzingen, plannen, groepsplannen, onderwijsbehoeften, kindplannen. De nachtmerrie sloeg in alle hevigheid toe. Dit was erger dan de onderbroekloze neerstortende piloot.  Ik zag de leerkrachten en kinderen ten onder gaan waar we bij stonden. De nachtmerrie bereikte haar lugubere dieptepunt.

Ik schrok wakker. Drijfnat. Probeerde me te oriënteren. Lag helemaal niet in bed! Zat in een zaal vol leerkrachten. Allemaal met verkrompen gezichten en de ogen gesloten en de handen voor de oren. Een collectieve nachtmerrie. De spreker wenste ons allen veel succes.

No comments yet.

Leave a Reply