Er is nog hoop voor onze kinderen

De regelmatige lezers (toch zeker een drietal) van mijn stukjes zullen mijn verontwaardiging kennen betreffende de koers van het Nederlandse Onderwijs, parmantig geleid door de Minister. Mijn eerste kolom ging over de teloorgang van het kind en daarna heb ik geduid hoe de veramerikanisering, of stalinisering, de ontreddering verder bevordert. De bewijsvoering voor mijn standpunten is niet moeilijk: gewoon logisch redeneren en om je heen kijken. Met nadruk op: om je heen, dus niet monomaan altijd weer de VS, een land dat de rode lantaarndrager is in de westerse wereld voor wat betreft het peil van het funderend onderwijs.

Het valt niet mee om een discussie over het Nederlandse onderwijs op gang te krijgen die over de kern gaat: het leren van kinderen. Eigenlijk enigszins verbazingwekkend. En de Volkskrant voorop, die mijn pennenvruchten niet publiekabel vond. En het blijkt nu toch weer, dat er mensen zijn, en wel van onbesproken gedrag, die mijn analyse delen en ondersteunen.

Uiteraard beperk ik mij tot de essentie. De lezer is tegenwoordig tamelijk ongeduldig. Punt 1 is dat het onderwijs geheel buiten de werkelijkheid staat. Mark Tucker (VS) heeft een boek gelezen van Paul Sahlberg over het Finse Onderwijs Wonder. Immers, Finland is ongeveer de westerse wereldkampioen in het OECD/PISA onderzoek. En, het kan niet op: hij heeft nog een boek gelezen van Andy Hargreaves en (inderdaad, de) Michael Fullan, over “Professional Capital”. Deze auteurs zijn het helemaal met elkaar eens. Zij, samen met Tucker, identificeren de Amerikaanse benadering de allerslechtste die denkbaar is als je onderwijs van wereldklasse wil. De korte definitie van die allerslechtste benadering: ”Competitie en Keuze, Standaardisering van leren en lesgeven, grotere nadruk of accountability (afrekenen), en leraren die excelleren extra belonen”. Ik verzin het niet, zo staat het er. Het is niet voor niets dat Bill Gates onze Marja van Bijsterveldt heeft gewaarschuwd.

Punt twee volgt gewoon uit 1: het model hierboven kort gekarakteriseerd, kortweg management model genoemd, hoort thuis in het begin van de vorige eeuw, toen we nog ‘basic skills’ nodig hadden. Zoals Tucker zegt: Routine skills hebben we absoluut niet meer nodig. Logisch redeneren, intuïtief denken, probleem oplossen: daar gaat het om in de 21e eeuw. Vandaar dat deze ‘skills’ nu door o.a. de OECD fantasievol de 21st Century Skills genoemd worden. Verder dan een goed rapport van de SLO/Ververs stichting, dat binnen de kortste keren in een lade belandde, is men in Nederland nog niet gevorderd. Trouwe lezers herkennen hierin de tweede kern van veel van mijn eerdere betogen.

Ten derde, en als belangrijkste: het Rapport van het Australische Grattan instituut. De Australische regering neemt het onderwijs wel serieus. Samen met het internationale bedrijfsleven werd een studie opgezet die het Ministerie van Onderwijs een houvast moest gaan bieden voor de toekomst. Daartoe werd tot in detail niet gekeken naar Finland (dat is wel zo’n beetje uitgekauwd), maar naar Singapore, Hong Kong, Shanghai, en wellicht het meest relevant, Korea. Dat is tenminste een echt ’land’. Want wat is er nu zo revolutionair aan de benadering in het verre oosten. De prioriteit ligt bij het kind !!! Dat is echt wel heel sensationeel. Hier schiet ik vol. Het kan dus gewoon. Later meer. Even verwerken.

No comments yet.

Leave a Reply