Archive | Weblog RSS for this section

Aleid wil meer toetsen

Aleid Truijens is een columnist van de Volkskrant met het hart op de juiste onderwijsplek. Dat dit geen garantie biedt op een logisch stuk, bewijst ze wel zeer nadrukkelijk in de bijdrage afgelopen zaterdag. De conclusie is dat cijfers minder vaak liegen dan cijfers. Weer een bewijs betreffende immer verder oprukkende verdomming.

Het stuk beoogt aan te geven dat de oprukkende toetscultuur in met name het basisonderwijs eigenlijk iets is waar we heel blij mee moeten zijn. Aleid steunt de dappere inspecteur generaal, mevrouw Roeters, die beslist niet minder toetsen wil. Tja.

Het probleem is niet of er getoetst wordt maar wat er getoetst wordt. Helaas is dit verschil voor beide dames te onbenullig om over te praten. Helaas verliezen de argumenten dan ook iedere basis. Toch wel jammer.

De huidige generatie toetsen, veelal van toetsgigant CITO afkomstig, is van een treurigmakend niveau. Als de Inpectie zich nu ergens zorgen over zou moeten maken is het niet over de kwaliteit van scholen en leerkrachten (dat hebben de ervaringen in de VS inmiddels afdoende bewezen), maar over de inhoud en kwaliteit van de toetsen. Zo simpel is het.

Ach, had Aleid zich hier nu eens om bekommerd! De CITO eindtpoets (leve de multiple choice, lekker makkelijk) die minder voorspellende waarde heeft dan het oordeel van de leerkracht. Het achtste leerjaar maken de kinderen geen enkele vordering meer want er wordt een jaar lang getraind voor de CITO toets (onderzoek).

De CITO toets is armzalig als het om toetsen van belangrijke vaardigheden gaat: probleem oplossen, creatief denken en, zoals Aleid haarscherp aantoont: logisch redeneren.

Ik kom nog wel eens in een lerarenkamer van een basisschool. En de vergelijking met de vorige eeuw levert een heel ander beeld op dan wat Aleid meent te zien: het gaat uistluitend over toetsen, handelingsplannen, leerlingachtervolgsystemen, opbrengstgericht werken, en formulieren invullen. Tja, dan ziet een blik naar de vorige eeuw er wel heel treurig uit:het ging gewoon over kinderen.

Kinderen? Ja, onderwijs en toetsen gaan over kinderen. Het zou leuk zijn als het Ministerie en vooral ook de Inspectie zich dit, al is het maar terloops, zouden realiseren. Of na zouden denken over de signalen dat er meer en meer kinderen in het voor-en vroegschoolsegebied naar een psycholoog meten omdat ze dan toets stress vertonen.

Het is ook wrang om te moeten constateren dat meer en meer toetsen geen eind hebben kunnen maken aan de contnu dalende trend van PISA scores. PISA, inmiddels voor velen de maat der dingen, aangezien het de prestaties voor taal, rekenen en natuurwetenschappen van 15 jarigen in meer dan 60 landen meet.

“Als de toetscores naar beneden gaan, is dat voor ons (inspectie, gesteund door Aleid) een signaal voor ons een signaal om de school te bezoeken”. Tja. Dat kan natuurlijk niet door andere oorzaken komen dan dat de school ‘slecht’ is gewoorden. Och arme! Als we PISA serieus nemen moet de Inspectie alle Nederlandse scholen gaan bezoeken. Maar wellicht is het beter om eens in de spiegel te kijken alvorens zulke uitspraken te doen’.

Aleid’s stuk eindigt met: “Toch liegen cijfers  minder vaak dan mensen”. Maar niet als die cijfers gebaseerd zijn op een door mensen bedachte toets.

(aangeboden aan Volkskrant juli 2014, niet geplaatst)

Handelingsgerichte Nachtmerrie

 

Het verschijnsel zal een ieder wel eens zijn overkomen: in de vroege morgenstond badend in het zweet wakker schrikken uit een nachtmerrie. Even een gevoel van verwarring: het was toch niet echt, he?

De meest recente wil ik graag met jullie delen. Hij begon helemaal niet zo gek, eigenlijk. Dromen die ontaarden in nachtmerries. Sterker nog, vaak begint het met een recente leuke ervaring die nog even als een vage herinnering voorbij komt. In dit geval had ik net een lezing gehouden. Ik keek nog even naar de overwegend vrolijke gezichten: ze hadden net weer prachtvoorbeelden van sprankelende kinderen gezien. Tja, daar ga je van dromen.

In mijn droom zag ik een enthousiaste man die vertelde dat het kind centraal moest staan. Prachtig, Mijn droomgrijns verbreedde zich vast. En we moeten uitgaan van wat het kind kan, niet van wat een kind niet kan. In mijn flarden kwam Sir Wilfred weer langs, die dit in de jaren zestig vast niet als eerste had beweerd. Had toen veel indruk gemaakt.

Maar toen werden de flarden langzaamaan wolken, donkere wolken. Ik raakte in verwarring: om dit te kunnen bereiken moeten we de school als een fabriek gaan runnen. Vooral veel systematiek, veel transparantie en bovenal: formulieren invullen.

Ik bereikte nu de fase in de nachtmerrie die echt verschrikkelijk is: je bent piloot van een vliegtuig dat te pletter slaat, of het blijkt dat je tijdens je pracht presentatie geen broek aan hebt. De paniek slaat toe: je handen proberen de edele delen te beschermen, het zweet barst overal los, iedereen kijkt naar je. Het ergste: iedereen doet net of zij het niet zien.

De bevlogen spreker was nu niet meer te stuiten: schema’s en formulieren vlogen door de zaal. Eén woord zette zich vast in mijn hoofd: handelingsplan. Kinderen werden verdrongen door formulieren, schema’s , verwijzingen, plannen, groepsplannen, onderwijsbehoeften, kindplannen. De nachtmerrie sloeg in alle hevigheid toe. Dit was erger dan de onderbroekloze neerstortende piloot.  Ik zag de leerkrachten en kinderen ten onder gaan waar we bij stonden. De nachtmerrie bereikte haar lugubere dieptepunt.

Ik schrok wakker. Drijfnat. Probeerde me te oriënteren. Lag helemaal niet in bed! Zat in een zaal vol leerkrachten. Allemaal met verkrompen gezichten en de ogen gesloten en de handen voor de oren. Een collectieve nachtmerrie. De spreker wenste ons allen veel succes.

Knikkeren: klein leed, groot plezier

Zoals wellicht bekend is de pilot van de JongeOuderAcademie in Katwijk een groot succes geworden. Dit komende jaar zijn er maar liefst drie voorzien. En andere steden volgen in rap tempo. Nu het Speel Goed boek er is, lijkt het nog leuker te worden dan bij de pilot.

Bij Speel Goed hoort speelgoed. Ouders en kinderen lekker maken is één ding, je beloften waarmaken weer iets anders. Vraag het Rutte. Wat is een groot probleem? Het talentontlokkende speelgoed is niet makkelijk te krijgen. Dus wordt er hard gewerkt om ouders te helpen op verschillende manieren. Daarbij biedt het web veel mogelijkheden, zeker ook op teleurstelling.

Ooit, in een ver verleden vonden de TalentenKrachters uit Utrecht een mooi knikkerbaantje van vijf euro. Mooi! Wellicht ooit het filmpje van Jaap en de knikkerbaan gezien? Kijken bij talentenkracht.nl. Prachtknul, prachtbaan.

Goed, via het web twee Knikkerbanen gekocht, eentje van 30 euri, eentje van 10 in de uitverkoop. Die van 30 heeft zestig onderdelen, die van 10 maar liefst tachtig. Je eerste reactie: goedkoop hoeft geen duurkoop te zijn, toch?

Ach. De waarheid zie je op en in de doos, thuis. Maar niet op het web (natuurlijk).

De goedkope ‘80’ doos bevat dertig (niet glazen) knikkers, en dertig rechte kokertjes (zie foto). Dus, uit het hoofd: 20 ‘echte knikkerbaan onderdelen.

Schermafbeelding 2013-10-03 om 13.25.42

De dure doos (maar 60 onderdelen) bevat 9 glazen knikkers, en 24 kokertjes. Dus, met kladpapiertje: 27 echte onderdelen. Daar kan dus aanzienlijk meer mee. En lijkt degelijker. Heel klein leed, dat is begrijpelijk. Groot plezier heb je sowieso. Maar wij gaan onze beslissing natuurlijk wel wat serieuzer nemen dan defensie over de JSF.

Die van defensie hadden die knikkerbaan gekocht van 250 euro (ja, die bestaan en nog duurder ook). Echt: het allerbeste voor onze kinderen is ons niet goed genoeg.

Slapende Journalisten & de JSF

De kogel is door de kerk. De JSF komt voor een luttele 35 miljard. Jazeker. Wat Hennis niet vertelde is dat een JSF over zijn verwachte levensduur minstens 1 miljard per stuk gaat kosten. Let wel: als het meezit. Waar zie je dit in de pers?

Joop.nl toont vandaag een samenvatting van een artikel uit Vanity Fair waar werkelijk NIETS nieuws in staat: De JSF is niet eens een echt vliegtuig. Hoe nu? Sprak Hennis vanmiddag  niet de overrtuigende woorden over de F 35: het beste, het nieuwste, het veiligste, veel groeipotentieel. En nog veel meer. We mogen Hennis wel dankbaar zijn.

De regionale pers had 10 dagen geleden, of zo, een opinie-tstuk van Generaal b.d. Dick Berlijn. Daarin maakte hij duidelijk dat mevrouw Hennis een fantastische buikspreker is: volgens Berlijn: de JSF is het beste, het nieuwste, het veilgste, heeft groeipotentieel. Het was een enorm leuterstuk zoals ons nu duidelijk wordt via Vanity Fair. Hoe kan zoiets gebeuren?

Heel simpel: de verdomming in de pers.Natuurlijk prachtig al die ‘Leaks’ die aan het licht komen. Goed zo! Maar de georganiseerde leugengcampagne van Hennis (en souffleur Berlijn) en vooral ook Samson hadden door de pers aan de orde gesteld moeten worden. Maar wat blijkt: Journalisten kiezen steeds weer voor de politieke kant van de zaak. Al vele jaren is bekend dat de JSF nooit wat kan worden doordat de uitgangspunten voor het ontwerp faliekant fout zijn. Dat zegt b.v. de alom gerespecteerde ontwerper van de F-16. Of een blad als de Economist. Maar dit soort waarheidsvinding blijkt in onze nationale pers geen aandacht waard, hoogstens terloops.

Omdat ik door toeval wat meer geïnteresseerd ben dan de gemiddelde journalist heb ik wel eens getracht aandacht in de media omtrent dit inhoudelijk aspect te krijgen. Te laat. tevergeefs.

We krijgen nu,voor slechts 40 miljard, een vet varken dat denkt dat het onzichtbaar is. Was mevrouw Hennis dat maar.

JSF: Verdomming ten top

‘Naar de JSF is niet serieus gekeken’.

 

De JSF: “een vliegtuig dat niet snel weg kan draaien van vijandelijke jagers, niet kan ontsnappen aan raketten, uiterst traag versnelt omdat het zo dik en traag is, en een motor die het allemaal niet aankan. … Wat betreft de problemen: dit is nog maar het begin: alleen de allereenvoudigste tests zijn gedaan, de moeilijke moeten allemaal nog komen…..Omdat het toestel ongelooflijk complex is, is ieder aspect een ‘ongeluk in de maak’, en heel moeilijk te verhelpen. … Het computer systeem is een nachtmerrie en enorm ver achter de ontwikkeling van de rest.”

De ervaren en zeer deskundige vliegtuigbouwer en ontwerper Pierre Sprey (mede ontwerper van de F -16) windt er geen doekjes om: de JSF is niks, en zal nooit wat worden. Deze opinie wordt door velen, en al heel lang, gedeeld. Behalve door de ‘experts’ van de Nederlandse defensie en regering.

Australia heeft snel eieren voor haar geld gekozen: nadat eerder 24 F-18 Super Hornet waren besteld als interim oplossing, heeft zij onlangs nog eens 24 van deze, door onze Defensie niet eens bekeken vliegtuig, besteld. Het blijken uitstekende toestellen te zijn. Maar ja, ze kunnen niet in onze hangaars………

De voortschrijdende verdomming van Nederland krijgt vooral meer reliëf bij Defensie en met name bij de VVD. Andere landen zijn minder geblinddoekt. Australië heeft ontdekt dat Premier Howard stiekem een deal had gesloten met Lockheed omtrent de levering en deelname van het JSF programma. Dat deed Prins Bernard een stuk slimmer. Toch maar een Koninkrijk i.p.v. een republiek?

Canada heeft ook tot een serieuze heroverweging besloten. En gelijk ook erkend dat deelname aan de ontwikkeling van de JSF geen prioriteit meer heeft. Het gebruik en de kosten zullen beslissend zijn. Zoals het hoort.

Denemarken heeft het ook helemaal gehad met de JSF. En terecht. Ook hier ziet men andere, in de praktijk bruikbare toestellen, die hun praktische tests allang achter de rug hebben. De F-18 maakt een goed kans, maar ook de Eurofighter. De Denen realiseren zich dat buurman Duitsland de Eurofighter bouwt, en denken dat daar wel een slaatje uit te slaan valt. Duitsland ligt trouwens ook naast Nederland.

Ach, die defensieministers van Nederland. Of het nu Kamp is, of mevrouw Hennis: ze kletsen maar wat. De JSF is een aftands vliegtuig. Omdat het ‘Stealth’ moet zijn moeten de bommen binnen bewaard worden. Net als in de Tweede Wereld Oorlog. Dat maakt het vliegtuig traag en lomp. En volslagen onwendbaar. En met de garantie , dat mocht het de bommen succesvol hebben afgeworpen, het vrijwel zeker op de terugweg wordt neergeschoten door de enorme kwetsbaarheid van de uitlaatgassen waardoor vijandelijke raketten het toestel niet kunnen missen. En waarom moet het Stealth zijn? Gaan we Rusland aanvallen? Die zijn al ver gevorderd met apparatuur die Stealth weer kan zien. Schiet lekker op zo.

Bij een recente oefening waarbij zowel de JSF meedeed, als wel Eurofighters en Franse Rafales bleek deze kwetsbaarheid van de JSF. De Europese piloten mochten niets zeggen, maar ja……

De prijs is het bewijs. Een beproefde, volledig gemoderniseerde, overal uitgeprobeerde F-18 kost 42 miljoen per stuk. Een schatting van de prijs van het slome, vette varken is meer dan 65 miljoen (pardon, het is in september al 82 miljoen). En in de VS gaat men er nu vanuit dat het vliegtuig inclusief operationele kosten (dat het ook in de lucht komt) op een miljard per toestel komt. De “one billion dollar plane”. Dus bij een bestelling van 40 exemplaren: 40 miljard. Dat heb ik Samson nog niet horen zeggen. Meester oplichter.

Enkele maanden geleden stond er een uitgebreid interview in de Volkskrant met Jeffrey Kohler van de bouwer van de Super Hornet. De kop was:

“Naar onze F-18 is niet serieus gekeken”. Hoe waar ook, de situatie is toch nog iets ernstiger: “Naar de JSF is niet serieus gekeken”. Ook maar niet meer doen.

Very Bad Denkacademie

Woensdag 27 Februari verschijnt in de Volkskrant een artikel in de serie: ‘ABC van denkfouten’. Het doel lijkt te zijn om irrationeel gedrag aan de kaak te stellen. Irrationeel gedrag gevoed door wraakgevoel. De auteur is directeur van De Argumentenfabriek Denkacademie. Dus las ik het met interesse: het gebrek aan redeneervermogen, resulterend in verdomming, staat hoog op mijn hobby-lijst.

De casus is: twee Amerikaanse Consultants komen om 2 uur in de nacht bij hun hotel aan. Helaas is de kamer reeds vergeven.(Jammergenoeg vermeldt het artikel niet of de twee een met een creditcard gegarandeerde reservering hadden of niet. Deze essentiële informatie ontbreekt; kan natuurlijk niet). Afijn de twee worden gedumpt in een ander hotel en besluiten tot een ‘wraakactie’: ze maken en verspreiden een mooie power point met de prachttitel “Yours is a Very Bad Hotel”. Naast de manager krijgen vele duizenden deze PP te zien: de uitdrukking “Yours is a Very Bad Hotel” wordt een gevleugelde uitdrukking.

Volgens de directeur van de Denkacademie is dit een voorbeeld van irrationeel gedrag. Ja, u leest het goed. Het argument: ‘de geïnvesteerde tijd en moeite staan niet in verhouding tot het resultaat’. Pardon? De schrijfster mist klaarblijkelijk de ervaring: je komt doodmoe midden in de nacht aan, in een goed bekend staand hotel, en je kamer is weggegeven. Dat kan natuurlijk onder geen enkele voorwaarde. De twee consultants weten dat je niet veel kunt in zo’n geval. Ja een gratis nacht en een fles wijn als je geluk hebt. Maar dat is natuurlijk waar het hotel ook vanuit gaat. Niet eens een rimpeling in de bedrijfsvoering.

Nee, de twee consultants hebben gelukkig geen cursus gevolgd in de ArgumentenFabriek/Denkacademie. Zij denken veel meer bevrediging te krijgen uit een meer creatieve oplossing: een PP. Niet alleen kun je zo de opgekropte woede op een creatieve manier kwijt, maar je weet dat de manager dit nu niet meer als een ‘rimpeling’ ervaart. En de grote hotelketen ook niet.

Wat een heerlijk gevoel: een creative oprisping, een titel die een slogan wordt, duizenden lezers, artikeltje in de Volkskrant, en de keten echt pijn gedaan. Irrationeel gedrag: al hadden ze er nog een week aan moeten sleutelen, dan nog was het een zeer rationele actie. En een geslaagde. Al was het alleen maar omdat de Denkacademie er zo’n dom artikeltje over schrijft.

Het slot van het artikeltje luidt als volgt:

‘Ten slotte: bijna aan het eind van dit ABC herkent u vast een andere denkfout van de twee zakenreizigers. Op basis van één ervaring, met één nachtportier, besloten ze de hele hotelketen in de ban te doen. Een overhaaste generalisatie heet dat in de argumentenleer”

Ja, zo’n voorzet voor open doel is niet te missen. Juist het feit dat dit hotel een onderdeel van een grote keten is, maakt het uitnodigend voor wraak. Je kiest namelijk zo’n keten omdat je denkt dat er overal, altijd dezelfde kwaliteit is. Er is dus geen sprake van ‘overhaaste generalisatie’ maar van een zeer wel uitgedachte originele, creatieve, logische reactie. Die naast rationeel ook origineel is.

U herkent aan het eind van dit stukje een grote denkfout van de schrijfster/directeur van de Argumentenfabriek: op basis van haar eigen beperkte denkraam is ze niet in staat een logisch verhaal te schrijven. Yours is a Very Bad Thinkacademy.

Onderwijs Graaiers

Het was weer zover: een lange lijst van veelverdieners, betaald met ons geld. Even gekeken hoe het zit bij onderwijs. Interessant omdat je daar verwacht dat mensen ook nog enig idealisme hebben. Toch? Om te beginnen de SG (Secretaris Generaal) van OCW zelf. Doet het leuk met ruim 186K in 2011. Toegegeven; dat was in 2010 nog  194 K. Dus de versobering slaat hier in alle hevigheid toe. Maar een adviseur van OCW (met de letters DUO achter zijn functie) moet wel fantastische adviezen geven: die waren in 2011 223 K waard. Dienst Uitvoering Onderwijs, dat is waar DUO voor staat. Dacht dat docenten dat deden, maar dan voor een relatief schijntje.

En dan ons welbekende TNO. U kent de afkorting vast wel: Nederlandse Organisatie voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek. Ik citeer met verbazing: drie directeuren, twee stafdirecteuren, een voorzitter van de Raad van Bestuur, en twee leden Raad van Bestuur: allemaal rond de twee ton. Natuurlijk, de voorzitter van de Raad van Bestuur van het CITO heeft flink wat salaris ingeleverd: van  140 K naar een luttele 127 K in 2011. Om maar te zwijgen over de directeur van SURF: een schamele 188 K, terwijl het salaris in 2010 nog ruim 3 ton was. Ook de directeur van KennisNet heeft kennis van nette salarissen: 197 k in 2011. Ter verdediging moet vermeld worden dat dat toch 4 K minder is dan het jaar ervoor.

Bezuinigen op Onderwijs? De mogelijkheden lijken onbeperkt. De lijst wemelt van Directeuren, leden Raad van Bestuur, Hoogleraren, Decanen en nog veel meer. Hier en daar lijkt enige bescheidenheid op haar plaats. Tenslotte nog een beroepskeuzeadviseurstip: mocht U nog studenten hebben die niet precies weten wat ze willen gaan doen, later? Wordt luchtverkeersleider: er staan er maar liefst vijfenzeventig (75) op de lijst. Allemaal goed voor 2 ton per jaar. Maar dat komt natuurlijk omdat ze zo’n goede senior consultant hebben: die krijgt 4,5 ton.

Kent U het verhaal van die school die geen plus lessen meer kan geven omdat er bezuinigd moet worden?

De Wereld Verdomt Door

DWDD heeft het moeilijk de laatste tijd: of het nou een lief vogeltje is dat smakelijk wordt gebraden, of een vermakelijke professor die de presentator kastijdt zonder ook maar iets uit te leggen (je zou zeggen dat het daar toch om ging), of een Giel Beelen die zijn vak verdedigt. Dit naar aanleiding van de ‘ontzettend goeie grap’ die twee DJ”s uit Australië hadden uitgehaald met een onnozele mevrouw die toevallig als baan heeft: de telefoon opnemen. Volgens Giel kon het niet anders dan dat die mevrouw ook nog andere problemen had. Anders pleeg je geen zelfmoord.

De betreffende mevrouw komt uit een cultuur waarbij dit soort fouten als onvergeeflijk wordt beschouwd. Onvergeeflijk. En alhoewel het niet duidelijk is of dit de aanleiding voor zelfdoding is, maakt dat voor Giel niets uit. Goede grap, en ze moet ook andere problemen gehad hebben, anders doe je dat niet. Giel is er trots op dat hij ten koste van allerlei mensen die zich van geen kwaad bewust zijn, voor lul te zetten. En niet in zijn privé sfeer, maar op de radio. Inclusief zijn eigen vader. Hij vind het mooi dat het in Nederland nog kan dat je niet hoeft te zeggen dat het op de rechtstreekse radio is. “Dat kan gelukkig in Nederland!” zegt hij enthousiast. Helaas, Giel, dit kan niet, maar in jou beperkte denkraam is het toegestaan om mensen voor lul te zetten om zelf ‘mooie’ radio te maken. Het is het geheim van je succes.

Je zou het normvervaging kunnen noemen. Een goede presentator heeft het niet nodig. Als je succes gebaseerd is op de gebruikmaking van ‘normvervaging’ moet je niet versteld staan dat die normvervaging een steeds grotere vorm aanneemt in Nederland. Niet alleen op een voetbalveld.

Verdomming op hoog niveau: 228 doden

Vliegen is fantastisch: je drukt de gashendel in, je kijkt goed naar de snelheid. Dan op het gepaste moment, trek je lichtjes aan de stuurknuppel, en ja, de neus richt zich op, en ineens voel je de wielen het contact met het beton verliezen. Je vliegt. Zelf. Je ruikt het, je voelt, het, je scant de instrumenten of alles nog goed gaat. Meestal wel, gelukkig. Je snelheid is heel belangrijk: te langzaam en je gaat onderuit. Te snel, en je zou zomaar een vleugel kunnen verliezen. De hoogte is meer van juridisch belang: te laag, of te hoog een de Luchtvaartpolitie zet je zomaar op de bon. Na verloop van talloos vele jaren word je langzaam maar zeker één met het vliegtuig: je voelt dat de snelheid goed is, je blijft vrij achteloos op de goede hoogte, en de kompaskoers geeft aan dat je doelgericht vliegt.

Mooie tijden, in de lucht. En je moet echt oppassen dat je zelfs in ons piepkleine landje niet verdwaalt. Maar veel van deze zaken zijn achterhaald: de tomtom heeft in extreme vorm haar plaats gevonden in de luchtvaart. Vliegen gaat steeds meer lijken op de flight-simulator. Het vliegen, vooral op de grote luchtreuzen, wordt steeds veiliger met name door de computersystemen. Ik had ooit eens het voorrecht om in de cockpit van een Jumbo de vlucht van Schiphol naar Chicago mee te mogen vliegen. Of, beter gezegd: om te kijken hoe de computer ons naar Chicago vloog. Mooie computerlanding, daar niet van. Maar wat was ik blij dat ik wiskunde was gaan studeren in plaats van piloot te worden. Daardoor leerde ik nog klassiek vliegen: ronde klokken, veel informatie, constant uit je doppen kijken, de instrumenten scannen, de luchtjes ruiken (hé, wat ruik ik daar?). Dat was mijn idee van vliegen. Soms zelfs met de cockpit open: de wind deed mijn toenmalige krullen van opwinding dansen.

Een goede kennis vliegt als gezagvoerder op een Jumbo. Ik vroeg hem of hij vliegen ook als hobby zag. Nee, natuurlijk niet, was zijn antwoord: het betaalt goed en je hoeft eigenlijk niet veel te doen. Klopt, als alles goed gaat. Soms gaat het fout. Niet door de computer, maar door mensen, die aan verschillende kanten van het spectrum, ‘dom’ waren.

Het is 31 Mei 2009. De Air France Airbus Flight 447 bevindt zich op 35.000 voet, ruim 11 km hoog, boven de Atlantische Oceaan. Beetje turbulentie, dus de riemen vast. Onverwacht ziet de tweede piloot wat hij nog nooit heeft gezien: het toestel heeft de neus naar boven, 15 graden, maar het toestel daalt razendsnel: 3 km/minuut (!). De computers hadden, blijkt later, ‘ontdekt’ dat de snelheid afnam, en daarom gas gegeven, en toen dat niet hielp, de neus naar boven gestuurd. De piloot schrok zich te pletter: dit kan helemaal niet, en toen zei de computer ook nog: ik stop ermee, doe jij het maar (vertaling enigszins vrij). Wat nu?!

De piloot reageerde, zoals inmiddels al drie keer is gebeurd in soortgelijke gevallen, met trekken aan het stuur. Want met 3 km/minuut naar beneden gaan is ook niet alles. Fatale fout. Beginners fout. Als een vliegtuig ophoudt met vliegen omdat de snelheid te laag is geworden, moet je de neus naar beneden drukken: dat neemt de snelheid toe, en gaat het vliegtuig weer vliegen. Maar ja, deze merkwaardige serie ontwikkelingen zitten helaas niet in de flight simulator. En ook niet in de training.

Zoals de oude knarren onder de vliegeniers zeggen: de piloten waren gewoon vergeten te vliegen, en probeerden tevergeefs de computers te begrijpen. U kent de afloop: de vliegers bleven de neus drie en een halve minuut optrekken en 228 mensen kwamen om.

Deskundigen verbazen zich nog steeds over dit ongeluk. Omdat het allemaal heel simpel is. Door een defect aan het snelheid meetinstrument kwam daar ijs in te zitten, en werd de door de computer waargenomen snelheid steeds lager. Dus de computer denkt dat er maatregelen moeten worden genomen: meer gas, en later: de neus optrekken. Maar toen dat niet hielp (de snelheid bleef teruglopen) gaf hij het op: bekijk het zelf maar. Als het dag was geweest had die piloot gezien dat er volstrekt niets aan de hand was: neusje naar beneden, gas wat terug, en op naar Parijs.

Maar ja, het was nacht en de mensen die de software hadden bedacht, hadden hier nou net niet aan gedacht. En de piloten vertrouwden erop dat de computer altijd gelijk heeft. En vergaten de  basisvaardigheden ‘eenvoudig vliegenier’.

Een begenadigd schrijver over de technische aspecten van het vliegen, Peter Garrison, constateert terecht dat een heel simpel instrument dit ongeval had kunnen voorkomen. Dit klokje: de stand van het vliegtuig van de zijkant bekeken, en de baan die de richting van vliegen aangeeft:

 

Iedere piloot ziet dat het vliegtuig in deze stand niet KAN vliegen: de hoek tussen het vliegtuig en de baan is veel te groot. Naar beneden die neus, Klaar.

De programmeurs van Airbus ‘dachten’ dat dit niet kon gebeuren. Dus de computers zeiden abrupt: zoek het maar uit. Maar de piloten hadden geen idee wat er aan de hand was. Want deze situatie zat onvoldoende in de flight simulator, en bovendien zit je dan rustig op de grond.

De mensen die de software ontwikkelden waren dom. De mensen die de piloten hebben opgeleid waren dom. De twee piloten van Air France waren dom. 228 mensen zijn dood.

Alle drie groepen waren experts op hun gebied. Maar de drie expertise gebieden stonden niet met elkaar in een functionele verbinding.

‘Mijn’ hotseknots vliegtuigje heeft tegenwoordig ook tomtom. Ik heb geprotesteerd bij de club. Tevergeefs, dat spreekt.

P.S. Stap rustig in een Airbus. Er is het een en ander veranderd. U weet het toch: als het kalf….

P.P.S.S. U begrijpt dat dit stukje over onderwijs gaat. Progammeur: Ministerie van OC & W. Opleiders: PABO’s; Piloten: Leerkrachten, Slachtoffers: Uw kind. (Let wel: vliegen is nog nooit zo veilig geweest, de conclusie omtrent onderwijs is voor U).

 

Vrijheid en VerDomming: oudjes in het verdomhoekje.


De Politiek, volgens het bekende model.

Tja. De VVD staatssecretaris voor financiën geeft het prominente VVD lid Kees van Dijkhuizen de opdracht om ‘ons’ belastingstelsel door te lichten. Door een miraculeus toeval kwam dit Rapport nog net op tijd uit voor de VVD minister president Mark Rutte, om als schaamlap te dien voor zijn aanstaande draaien betreffende de hypotheek aftrek. Tja, als zo’n gewichtige commissie met zo’n gewichtig rapport komt dan moet je toch wat.

Helaas moet de Heer van Dijkhuizen, Bankier, op de vraag op welke partij hij stemde, het even laten afweten: ”Dit doet er hier niet toe”. De Radio 1 interviewer laat hem er mee weg komen. “Maar die gepensioneerden dan? Worden die niet het kind van de rekening?”. ”Nou dat ligt zo”. De gepensioneerde zijn gewoon te rijk, en om daar wat aan te doen moeten ze i.p.v. 20% belasting maar eens 37% gaan betalen; natuurlijk wordt dit ‘heel geleidelijk’ ingevoerd.

Pensioengelden zijn gelden van ‘ons’, en worden, zonder dat we er enige invloed op kunnen uitoefenen, geïnvesteerd door ‘deskundigen’. Zodat ‘ons’ geld zoveel meer wordt dat je er een mooie ongestoorde oudedag aan beleefd. Daarbij is steeds rekening gehouden met het feit dat je ‘maar’ 20% belasting moet betalen.

Kortom: de belastingen voor gepensioneerden moet vrijwel verdubbeld worden.

 

De werkelijkheid, met een (te) simpel rekenmodel.

Zo zit het: de pensioenen werden de laatste jaren niet of nauwelijks gecorrigeerd voor inflatie: je krijgt dus steeds minder. Ten tweede: wegens wanbeleid bij pensioenfondsen en de politiek krijgen we zelfs kortingen de komende tijd. Nu, ten derde, wordt de belasting vrijwel verdubbeld: van 20 naar 37%.

Laten we dit eens uitrekenen voor de komende dertig jaar, uitgaande van 2000 p/m:

In 30 jaar is die 2000 ongeveer 3600 euro, bij 2% inflatie. Dat zou je moeten krijgen, dus. Maar er is geen inflatiecorrectie: dus blijft het 2000 euro. Dat doet pijn!

Laten we maar geen extra korting doen; die laten we even wegvallen tegenover de mogelijk van een kleine inflatiecorrectie die te verwachten is vanaf over 10 jaar.

Het perspectief voor niet gepensioneerden:

NU:  b.v. 2000, door 2% inflatie over 30 jaar  3600, na aftrek belasting  2880 per maand.

Wel gepensioneerden:

NU:  b.v. 2000, geen inflatiecorrectie, over dertig jaar nog 2000, na aftrek belasting NU: 1600, dan: 1260 euro. Ruim de helft van je geld ben je kwijt. Dank zij onze deskundigen.

Gelukkig maar dat de meeste gepensioneerden die dertig jaar niet zullen halen. O ja, ik ben gepensioneerd, pardon, met emeritaat. Dus al helemaal veel te rijk. Maar het is wel mijn eigen geld dat afgepakt wordt.